Një jetë që u bë dritë: Pensionohet Advije Haxhiu Beka, mësuesja që e mbrojti arsimin dhe u rrah nga okupatori serb

Sot nuk shënohet thjesht pensionimi i një mësueseje, por nderimi i një jete të tërë të kushtuar dijes, fjalës shqipe dhe qëndresës.

Mësuesja Advije, një nga figurat më të ndritura të arsimit në Kosovë, mbyll sot një kapitull pune, por hap një faqe kujtese që do të mbetet e gjallë për brezat që vijnë. Për dekada me radhë, ajo i dha kuptim profesionit të mësueses duke e jetuar atë si mision, edhe atëherë kur arsimi shqip ishte nën sulm të hapur dhe mësimi kërkonte guxim po aq sa dije, shkruan Mitropol.

Në vitet e errëta ’90, kur dyert e shkollave u mbyllën me dhunë dhe librat u ndaluan, Advije Haxhiu Beka nuk u ndal. Ajo i hapi dyert e shtëpive, bodrumeve dhe ambienteve të improvizuara, duke e shndërruar secilën hapësirë në klasë dhe secilin nxënës në shpresë. Aty ku pushteti kërkonte heshtje, ajo përgjigjej me mësim, aty ku frika ishte armë, ajo ofroi dritë.

Qëndresa e saj nuk mbeti pa pasoja. Përkushtimi ndaj arsimit dhe gjuhës shqipe e vuri në shënjestër të dhunës së forcave policore serbe. Rrahja dhe keqtrajtimi i saj, vetëm pse nuk hoqi dorë nga mësimi, u bënë dëshmi e errësirës së kohës, të dokumentuara nga gazeta “Bujku” dhe nga Amnesty International, e cila në raportin e vitit 1994 (EUR70/030/1994) e përmend rastin e saj si simbol të shkeljes së rëndë të të drejtave të mësimdhënësve shqiptarë në Kosovë.

Pensionimi i sotëm nuk është fund, por kurorëzim. Është një përkulje me respekt për një brez mësuesish që mbajtën gjallë kombin përmes librave, që nuk e ndërruan shkumësin me heshtje dhe që e kthyen klasën në simbol lirie. Advija mbetet shembull i mësueses që e mbrojti arsimin me dinjitet, duke e bërë dijen armën më të fortë kundër padrejtësisë.

Kontributi i saj është tashmë pjesë e historisë së arsimit në Kosovë dhe frymëzim i pashtershëm për mësimdhënësit e rinj. Është dëshmi se arsimi mbijetoi sepse kishte njerëz që guxuan të qëndronin drejt, edhe kur gjithçka përreth përpiqej t’i thërrmonte.

Me urtësinë e viteve dhe qetësinë e një misioni të përmbushur, Advije Beka u lë brezave të ardhshëm këtë mesazh:

“Sot po mbyll një kapitull të jetës sime, por juve ju hapet një botë e re; ecni përpara me dije, ndershmëri dhe guxim, sepse arsimi është drita që nuk shuhet kurrë, sado e errët të jetë koha.”./Mitropol/