Zëri nga thellësitë e Trepçës: Minatorët kërkojnë siguri, respekt dhe investime urgjente

Miniera me Flotacion e Trepçës ka qenë gjithmonë zemra e industrisë minerare në vend, por sot ajo zemër po rrah më rëndë se kurrë. Në mesin e galerive të errëta, aty ku zhurma e makinerive të vjetra përzihet me rrezikun e përditshëm, Sindikata e Pavarur e Minatorëve ka ngritur alarmin: kushte të papranueshme pune, mungesë trajtimesh dhe pajisje që nuk e kalojnë pragun minimal të sigurisë.

Në reagimin e tyre, minatorët shprehin një shqetësim që prej kohësh ka qarkulluar në heshtje midis nëntokës dhe zyrave të sipërme: “Situata ka arritur pikën ku heshtja është vetë rrezik”. E vërteta është e thjeshtë por e dhimbshme, minatorët punojnë në kushte që as me standardet më të ulëta nuk përputhen.

Lëndime të përditshme që mbesin vetëm numra

Sipas sindikatës, çdo ditë ka lëndime, të rënda e të lehta, që shpesh kalojnë pa zë publik. Kolona të dëmtuara, gjymtyrë të lënduara, pasoja të përhershme – të gjitha këto mbeten të shkruara vetëm në regjistrat e brendshëm. Për publikun, janë “statistika”. Për minatorët, janë plagë që nuk zhduken kurrë.

Në këtë realitet, dinjiteti i punës është zbehur për shkak të mungesës së trajnimeve të sigurisë. Trajnime që me ligj duhet të mbahen rregullisht, sipas sindikatës, nuk janë zhvilluar ashtu si duhet, duke i lënë punëtorët të ekspozuar ndaj rrezikut të pakontrolluar.

Pajisje të vjetra, rrezik i përditshëm

Problemi tjetër madhor janë makineritë. Minatorët thonë se pajisjet aktuale “janë lodhur bashkë me vitet”. Çeliku është plakur, kabllot janë konsumuar dhe standardet e sigurisë janë larg realitetit. Kur një mjet që duhet të mbrojë, i rrit rrezikun, minatori mbetet i pambrojtur përballë fatit.

Mungesa e investimeve ndër vite ka krijuar një situatë ku minatori detyrohet të punojë jo vetëm kundër nëntokës, por edhe kundër kushteve që duhet të ishin në shërbimin e tij. Qindra metra nën tokë, çdo ditë e punës bëhet një kompromis mes bukës së familjes dhe sigurisë së jetës.

Thirrje qeverisë së re: Trepça nuk pret

Sindikata është e qartë: kjo gjendje nuk mund të vazhdojë. Me zgjedhjet përpara dhe me formimin e qeverisë së re, minatorët kërkojnë që Trepça të mos mbetet më në fund të listës së prioriteteve.

Ata kërkojnë një plan serioz, të qartë dhe afatgjatë, që përfshin investime të drejtpërdrejta në infrastrukturë, pajisje dhe trajnim profesional. Sepse, siç theksojnë ata me të drejtë:

“Pa minatorët s’ka prodhim, e pa prodhim nuk ka Trepçë.”

Mesazh për menaxhmentin: Masat të fillojnë sot

Reagimi i sindikatës nuk i drejtohet vetëm politikës. Edhe menaxhmenti i Trepçës, sipas tyre, duhet të marrë përgjegjësinë që i takon: të nisë menjëherë trajnime të sigurisë, të investojë në pajisje të domosdoshme mbrojtëse dhe të krijojë kushte pune që nuk rrezikojnë jetën e punëtorëve.

Minatorët s’mund të presin më

Thelbi i reagimit është i qartë, i drejtpërdrejtë dhe alarmues:

Kushtet është e pamundur të vazhdojnë kështu.

Jeta e minatorëve nuk mund të jetë çmimi që paguhet për mungesë investimesh, për neglizhencë institucionale apo për qasje të gabuar menaxheriale.

Minatorët e Trepçës kanë bërë sakrifica të pafundme ndër vite. Tani, thonë ata, është momenti që institucionet dhe drejtuesit të sakrifikojnë pak nga buxheti, koha dhe vëmendja e tyre, për t’i kthyer dinjitetin dhe sigurinë atyre që çdo ditë zbresin atje ku shumëkush nuk guxon të afrohet.

Nga thellësia e minierës vjen një thirrje e qartë:

Investoni në minatorë sot, që Trepça të jetojë nesër./Mitropol/